Hinduwijzer - Informatie en beschouwingen over het Hinduisme

De hoge status van de vrouwen was te merken aan de gelijkheid tussen man en vrouw op alle belangrijke gebieden zoals burgelijke kwesties, politiek, overheid, kunst, filosofie, architectuur, opvoeding en rechterlijke macht en dat allemaal op basis van de eigen verdienste. Zo hadden vrouwen de mogelijkheid de Veda´s te bestuderen, maakten deel uit van de krijgsmacht en deden ook aan yoga. Ook studie was voorbehouden aan zowel mannen als vrouwen. Ze waren niet alleen studenten, maar ook de guru´s. En al deze mogelijkheden kun je terugvinden in de Veda´s, Mahabharata en Ramayana. Er zijn, zogenaamde orthodoxe Hindoes, die het bestaan van lofzangen in de Veda´s toegewijd aan de vrouw, ontkennen. Maar ze kunnen geen verwijzing in de heilige geschriften vinden die hun beweringen onderbouwen.

Op deze manier bereikten de vrouwen veel lof en eer. Er zijn boeken geschreven over de verdiensten van deze vrouwen in India. Tweetal voorbeelden: Een vrouwelijke arts, die samen met haar man een uitgebreid netwerk van medicijnen en chirurgie opzetten en dat 5000 jaar voor Christus! En het was ook een vrouw die een wiskundig systeem opstelde dat later zou leiden tot formules en decimalen. Als dit allemaal niet mogelijk was, zouden er zulke vrouwen nooit bestaan hebben.

Ook op sociaal gebied hadden vrouwen het veel beter. Men keek er niet van op als een vrouw ervoor koos om ongetrouwd te blijven. Zo hadden vrouwen recht op bezittingen, werd hertrouwen van weduwen aangespoord en werden wandaden tegen vrouwen gestraft. Een voorbeeld van zo een straf was door het vuur lopen. Deze straf was bedoeld om er achter te komen dat diegene die de vrouw beschuldigde van misdragingen, wel de waarheid sprak. Zoals eerder vermeld, de gemeenschap had veel respect voor vrouwen. Tradities zoals weduweverbranding (sati), verplichte bruidschat en andere praktijken tegen vrouwen kwamen er niet voor maar zijn juist iets uit de hedendaagse cultuur. Het was een weduwe ook niet verboden om te hertrouwen. Wie de film Andaaz heeft gezien herinnert zich misschien nog de scène waarin Lara Dutta als weduwe alsnog hertrouwde. Gek genoeg heeft dit in India geen ophef veroorzaakt.

Er was wel een soort discriminatie in deze tijden, maar waarschijnlijk van de man. Een voorbeeld: mannen leefden als kluizenaars als ze de leeftijd van 60 jaar hadden bereikt, terwijl van een vrouw dit niet werd verwacht. Om dit gebruik te rechtvaardigen wordt de volgende uitleg gegeven: je kan een vrouw niet vragen om als kluizenaar te gaan leven, omdat haar werk nooit stopt. Van een vrouw zijn, gaat ze zonder moeilijkheden en vol overgave over in de rol van moeder en grootmoeder. Ze geeft alles van haar zelf in dienst van de generaties die nog volgen tot haar dood. Bij de man ligt dat anders. Hij is niet zo zorgzaam als de vrouw en denkt eerst aan zichzelf. Met het ouder worden, wordt hij zelfs veeleisender. Geluk hangt af van wat de man kan krijgen, voor een vrouw betekent dit wat ze kan geven. Daarom was het voor een man beter om op de leeftijd van 60 jaar als een kluizenaar te leven. De gedachte erachter was om de man voor zichzelf en voor de gemeenschap te beschermen.

De meeste discriminerende praktijken tegen vrouwen zijn ontstaan lang na de Mahabharat. Ook de invasies van de Moghuls en de Britten hebben mede bijgedragen aan dit soort praktijken. En zo zijn sommige van deze praktijken doodleuk omgedoopt tot tradities die tot op de dag vandaag plaatsvinden. Zulke discriminatie is vernietigend voor de grondbeginselen en uitoefening van de Hindoe dharma. Hoe kunnen wij ons vastklampen aan de gedachte dat Hindoe Dharm, die gebaseerd is op grondbeginselen van mensenrechten, bescherming van schepselen en voor behoud van het milieu, discriminatie zou goedkeuren en tolereren tegen de helft van de mensheid, vertegenwoordigd door vrouwen!

Conclusie
Door de veranderde situatie werd de Hindoe gemeenschap ook buiten India zeer beschermend tegenover vrouwen. De vrijheid van de vrouwen werd en word nog steeds beperkt. En dat is uiteindelijk ook te merken in publieke en sociale aangelegenheden. De vrouwen blijven vaak thuis. Nu er geen agressie is en geen bezetting is, zouden de vrouwen toch meer naar buiten moeten komen. En waarom gebeurd dit nog niet zo vaak? Het antwoord is simpel. Sterk verankerde tradities verander je niet van de één op andere dag. Er is nog teveel onwetendheid aanwezig en het heeft veel tijd nodig.

Lees ook deel 1: De gemeenschap

Geraadpleegde bron(nen):
http://www.mailerindia.com