Hinduwijzer - Informatie en beschouwingen over het Hinduisme

Op deze feestdag werden er ruim 100 gerechten gekookt voor Krishna. De gehele dag was de mandir geopend voor de toegewijde. Er was een geschenken ceremonie, bahjans werden er gezongen en verhalen verteld. 

Een van de verhalen is me bijgebleven : Het verhaal van Bhakte Prahlad Maharaj.

Prahlad Maharaj was de zoon van een gevaarlijk en machtige demoon Hiranya Kashipu. Hij was alleen geïnteresseerd in geld en vrouwen. Hij wilde graag onsterfelijk zijn. En om zijn onsterfelijkheid te krijgen onderwierp hij zich aan extreme zelfkastijding (meditatie naar het goddelijke op een pijnlijke manier). Zo stond hij 125 jaar lang op de toppen van zijn tenen met zijn armen naar de hemel uitgestrekt. Hiermee trok hij de aandacht van de goden. De halfgoden vroegen zich in diepe ongerustheid af wat deze vorm van meditatie vertoning te betekenen had.

Brahma de machtigste der halfgoden ging naar hem toe om te informeren. "Waarmee kan ik je van dienst zijn" zei Brahma. Je hebt jezelf zo verschrikkelijk veel ontzegd dat ik mij geroepen voel je daarvoor te belonen. Hiranya Kashipu vertelde hem toen dat hij onsterfelijk wilde zijn. Brahma lachte en zei: "Van al het geen wat je wensen mag, kan ik juist die wens niet in vervulling doen gaan. Ikzelf leef al miljarden jaren leef, maar ben ook gedoemd om eens te sterven. Hoe kan ik dan ooit een ander de zegening van onsterfelijkheid geven. Ieder andere wens kan ik echter wel ter vervulling brengen." 
Hranya Kashipu, die vanuit materieel oogpunt gezien bijzonder intelligent was zei: "Beloof mij…"

1. Dat ik nooit gedood kan worden door een halfgod
2. Dat ik nooit gedood kan worden door een mens of dier
3. Dat ik nooit zal sterven gedurende dag
4. Dat ik nooit zal sterven gedurende nacht
5. Dat ik nooit zal sterven ter land
6. Dat ik nooit zal sterven ter zee
7. Dat ik nooit zal sterven in de lucht
8. Dat ik nooit zal sterven door een wapen
9. Dat ik nooit zal sterven buitenshuis
10. Dat ik nooit zal sterven binnenshuis

Brahma stemde opgelucht toe en Hiranya Kashipu waande zich nu toch onsterfelijk.

Bhakte Pralad werd op vijfjarige leeftijd naar school gestuurd. Hij benutte elke gelegenheid om het Krishna-bewustzijn uit te dragen. Toen Hiranya Kashipu van de schoolmeester hoorde dat Prahlad op school over Krishna God predikte, ontstak hij in grote woede. Omdat hij zo uitermate machtig was en zichzelf onsterfelijk waande, dacht hij dat hij zelf god was. Hij verbood dan ook ten strengste om over Krishna te spreken. 

Prahlad Maharadj was echter niet in het minst geïntimideerd. Als een zuivere toegewijde van de allerhoogste Heer zou hij zich op geen enkele wijze bij het ten uitvoer brengen van zijn levensmissie (het verspreiden van Krishna-bewustzijn) te laten belemmeren. Dit leidde tot een onherstelbare breuk met zijn demonische vader die nu alles in het werk zette om zijn zoon van het leven te beroven. Hiertoe wierp hij hem van een rots in een diepe afgrond, maar Prahlad overleefde de val ongeschonden. Hij trachtte zijn zoon te laten sterven in een wervelstorm, maar wederom bleef Prahlad ongedeerd. Tot het uiterste getergd probeerde Hiranya Kashipu het nu met kokende olie, wierp hem in een kuil vol slangen, mengde immense hoeveelheden vergif door zijn eten, maar telkens opniew werd Prahlad Maharaj op wonderbaarlijke manier door de tussenkomst van Krishna van de dood gered. 

Hiranya Kashipu vroeg aan Prahlad: "Hoe kom jij aan deze krachten." Hierop antwoordde hij: "Die heb ik uit dezelfde bron ontvangen als die waaruit uw macht afkomstig is. Die heb ik ontvangen van god. "
Nu verloor Hiranya Kasipu zijn zelfbeheersing. "God! Wat is God? Waar is die god van jou?"
Prahlad antwoordde: "Mijn God is overal."
" Overal?" Hiranya Kashipu trok zijn zwaard . Zit hij ook in deze pilaar?" "Zeker!" zei Prahlad. 

Hierop sloeg de machtige demoon met zijn zwaard de pilaar aan diggelen. Op dat zelfde moment ontstak er een verblindend licht en een oorverdovend gebrul dat over de drie planetaire werelden te zien en te horen was. Toen Prahlad zijn ogen opende, zag hij de verschijning van de Heer Narsimhadeva, de gevaarlijke half-leeuw, half-mens incarnatie van de Allerhoogste Persoonlijke Godheid, Si Krishna. Heer Narsimha had de lijkbleke Hiranya Kashipu op zijn schoot getrokken en scheurde met zijn lange scherpe nagels diens maagstreek open, waarna hij met een gebrul de ingewanden van Hiranya Kashipu als een bloemenkrans om zijn nek heen sloeg.
Hiranya Kashipu, die niet overdag of s'nachts gedood werd, maar precies met zonsondergang, de schemering. Die niet ter land, ter zee of in de lucht gedood werd, maar op de schoot van de Allerhoogste Heer. Die niet door enig wapen gedood werd, maar door de nagels van de Heer. Die niet door haflgod, mens of dier gedood werd, maar God zelf als Narsimha. Zijn vorm als de half-leeuw
half-mens incarnatie. Die niet binnenshuis of buitenshuis gedood werd, maar precies op de drempel. Aldus werd geen enkel van Brahma's beloftes gebroken.

God is overal te vinden, maar je moet het goddelijke zelf in jezelf vinden en erin geloven. 

Shyam Biseswar